नमः सर्वेभ्यः।
अद्य अहं भवतां पुरतः श्रीवैष्णवमहाभागानां मध्ये
भक्तिराजस्य श्रीकुलशेखर आल्वरस्य जीवनचरित्रं
संक्षेपेण प्रस्तुतुम् इच्छामि।
श्रीकुलशेखर आल्वरः – भक्तिराजस्य जीवनचरित्रम्
द्राविडदेशे चेरराज्ये धर्मपरायणः राजा आसीत् –
स एव श्रीकुलशेखरः।
त्रिराज्याधिपः – चोल, चेर, पाण्ड्यनामधेयानि राज्यानि यः शासितवान्।
राजसुखेषु अपि मनः न न्यवसत्।
तस्य हृदयं हरौ लीनम् आसीत्।
राज्ये साधवः निर्भयतया विचरन्ति स्म।
राजा तेषां भक्तेः संरक्षकः आसीत्।
मन्त्रिणः ईर्ष्यया कपटं कृत्वा राजानं भ्रमयितुम् उद्यताः।
तदा राजा उक्तवान् —
“यदि मम विश्वासः सत्यः, अहं विषसर्पयुक्तघटे हस्तं स्थापयामि।”
एवमुक्त्वा सः राजहस्तं विषकुम्भे निवेशयामास।
सर्पः तं न दंशति।
सर्वे विस्मिताः। मन्त्रिणः लज्जिताः।
एवं सः आल्वरः भक्तेः महिमानं जगति प्रदर्शितवान्।
एकदा राजसभायाम् आल्वरः रामायणश्रवणे रममाणः आसीत्।
यदा शृणोति –
“एकाकी श्रीरामः खरदूषणौ जघान।”
तदा स उत्थाय सेनापतिं प्रति आज्ञापयत् –
“कथं मम आर्यः रामः एकाकी युद्धं करोति?
सज्जयत सैन्यं! रामं सहायं गच्छामः!”
मन्त्रिणः तम् निवारयन्ति स्म –
“देव! एषा केवलं कथा।”
एवं सन्त्वितोऽपि तस्य भक्तिः न शिथिला।
रामनाम एव तस्य प्राणः आसीत्।
राज्यं परित्यज्य सः श्रीरङ्गक्षेत्रं गतः।
तत्र श्रीरङ्गनाथस्य पादसेवायाम् नित्यं लीनः।
तत्रैव सः तमिळभाषायां पेरुमाळ् तिरुमொழि इत्यमृतग्रन्थं रचयामास।
एष ग्रन्थः शतपद्यमयः (१०० पद्याः),
यत्र भक्तेः क्रमानुगतं रूपं प्रकटितम्।
| क्रमः | पाटिगम् | विषयः | भावः |
|---|---|---|---|
| १–३० | श्रीरङ्गम् | रङ्गनाथवासनकामना | सेवाभक्ति |
| ३१–४० | तिरुवेङ्कटम् | “पदियिल् किडந்து पवळवाय् काण्बेन” इति प्रार्थना | सन्निध्यभक्ति |
| ४१–५० | विरहभावः | “मातरं शिशुरिव न हित्वा” | निष्कामभक्ति |
| ६१–७० | गोपीभावः | “वञ्चितोऽपि तव प्रेमा न न्यूनः” | माधुर्यभक्ति |
| ७१–८० | कौसल्याभावः | बालरामं प्रति “लुलु” गीतम् | वात्सल्यभक्ति |
| ८१–९० | दशरथभावः | रामवनगमनशोकः | वियोगभक्ति |
| ९१–१०० | रामचरितम् | अन्तिमशरणागति | समर्पणभक्ति |
कृष्णः यद्यपि गोपीकाः वञ्चयति,
कृष्णः यद्यपि गोपीकाः वञ्चयति,
तथापि ताः तं अधिकं स्नेहयन्ति।
एवं सः प्रेम्णा परममाधुर्यं अनुभूतवान्।
कौसल्या भूत्वा बालं तं राघवं गोदुगान्वितम्।
अङ्के स्थाप्यालपिष्ये तं लुलुगानं मधुरं मम।
सत्यपालननिमित्तं तु रामं प्रेष्य वनं गतः।
दशरथोऽहमिति विलपन् स्नेहविह्वलचेतसः।
रामस्य जन्मकर्माणि सस्मार परमादरात्।
धर्मपालनमद्भुतं, वनवासं, रावणवधम्।
रामो मम प्राणः, सीतापतिः मम शरणम्।
रामनाम एव मम मोक्षमार्गः।
रङ्गे वासं प्रार्थ्य तदनु गिरौ वेङ्कटे शान्तभावं,
गोपीभावं मातृदयिततां कौसल्यकेशोकलौल्यम्।
दशरथमनसा विलपन् राघवपादपद्मं,
प्राप्य स्वात्मानमर्प्य परमपदमासाद्य तुष्टः॥
एवं राजर्षिः श्रीकुलशेखर आल्वरः
राज्ये स्थित्वा अपि यः भगवतः अनन्यभक्तः आसीत्,
भक्तानां रक्षकः, धर्मस्य पालकः,
तस्य जीवनम् अस्माकं प्रेरणास्रोतः।
अतः वयं अपि तस्य आदर्शं गृहीत्वा
भक्तिं, विनयं, सेवाभावं च
स्वजीवने स्थापयेम।
“रामो मम प्राणः” — इति वाक्यं
कुलशेखरस्य हृदयस्पन्दनं,
तदेव अस्माकं अपि जीवनमन्त्रः।
धन्यवादाः।
जय श्रीराम।